Ένας Αμερικανός, ο οποίος έκανε διακοπές στο Μεξικό, περπατούσε κατά μήκος μιας ερημωμένης ακτής τη δύση του ήλιου. Εκεί που βάδιζε παρατήρησε μια γυναίκα. Όσο την πλησίαζε η γυναίκα φαινόταν να σκύβει προς το έδαφος, να πιάνει κάτι και να το πετά στον ωκεανό.
Γρήγορα ο τουρίστας αντιλήφθηκε ότι η γυναίκα σήκωνε αστερίες που είχαν ξεβραστεί στην ακτή και έναν έναν κάθε φορά τους πετούσε στην θάλασσα.
Ο τουρίστας παραξενεμένος την ρώτησε: «Αναρωτιόμουν τι κάνεις;» Η γυναίκα τον κοίταξε και του είπε: «Πετάω αυτούς τους αστερίες πίσω στον ωκεανό. Γιατί, λόγω της άμπωτης όλοι αυτοί οι αστερίες έχουν ξεβραστεί. Εάν δεν τους πετάξω πίσω στη θάλασσα θα πεθάνουν».
«Καταλαβαίνω» είπε ο τουρίστας, «αλλά υπάρχουν όμως χιλιάδες αστερίες σε αυτή την παραλία. Πως μπορείς να τους σώσεις όλους; Άλλωστε, αυτό το φαινόμενο παρατηρείται σε χιλιάδες παραλίες σε όλη την ακτή. Δε βλέπεις, λοιπόν, ότι η πράξη σου δεν έχει νόημα και δεν κάνει καμιά διαφορά;»
Η γυναίκα χαμογέλασε, έσκυψε, σήκωσε άλλον έναν αστερία και καθώς τον πέταγε πίσω στον ωκεανό είπε:
«Γι’ αυτόν εδώ έκανε διαφορά».
Περιοδικό Φιλάνθρωπος. ‘Ο αστερίας και η γυναίκα’. Από γέφυρες φιλίας – Ινστιτούτο Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Μεταφορά, από τρίπτυχο Ομάδας Εθελοντών, θεραπευτικού προγράμματος Αριάδνη (ΚΕ.Θ.Ε.Α.)
