ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Το Κοινοβούλιο των Θρησκειών του Κόσμου συσπειρώνει θρησκευτικές και πνευματικές κοινότητες και τους ηγέτες τους από ολόκληρο τον κόσμο.

Σκοπός του Κοινοβουλίου από την πρώτη του σύγκλιση το 1893 στο Σικάγο των ΗΠΑ, είναι να φέρει πιο κοντά τους θρησκευόμενους του πλανήτη προκειμένου να διαδοθούν οι αξίες της ειρήνης, της διαφορετικότητας και της κοινής προόδου στο πλαίσιο της συνεργασίας και της αλληλοκατανόησης μεταξύ των διαφόρων θρησκειών.

Το Κοινοβούλιο των Θρησκειών του Κόσμου συγκαλείται κάθε πέντε χρόνια (Σικάγο 1993, Κέιπ Τάουν 1999, Βαρκελώνη 2004) και αποτελεί τη μεγαλύτερη διαθρησκευτική συνάντηση του πλανήτη. Η φετινή συνεδρίαση του Κοινοβουλίου θα λάβει χώρα στη Μελβούρνη της Αυστραλίας στο διάστημα 3-9 Δεκεμβρίου και αναμένεται να συγκεντρώσει θρησκευτικούς και πνευματικούς ηγέτες από περισσότερα από 80 κράτη. Στη Διάσκεψη της Αυστραλίας περισσότεροι από 10.000 συμμετέχοντες αναμένεται να συζητήσουν διαθρησκευτικά και διαπολιτισμικά ζητήματα τοπικής, διεθνούς και παγκόσμιας σπουδαιότητας. Ανάμεσα στους κυριότερους ομιλητές θα είναι μερικοί από τους σημαντικότερους πνευματικούς και θρησκευτικούς ηγέτες μεγάλων και μικρών θρησκειών από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Στη Διάσκεψη θα δοθεί έμφαση σε ζητήματα που αφορούν την κατανόηση, αποδοχή και σεβασμό της διαφορετικότητας, της ειρήνης καθώς και αντίστοιχα προβλήματα ιθαγενών πληθυσμών ανά την υφήλιο. Στόχος του Κοινοβουλίου θα είναι η δέσμευση πολιτικών, θρησκευτικών, επιχειρηματικών και εκπαιδευτικών ηγετών και φορέων για την υιοθέτηση και εφαρμογή πρακτικών μέτρων που θα οδηγήσουν σε επίλυση των προβλημάτων μέσω του διαλόγου. Φιλοδοξία επίσης των συνέδρων θα είναι η προώθηση της κοινωνικής συνοχής των κοινωνιών τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Βασικές θεματικές του Κοινοβουλίου των Θρησκειών θα αποτελέσουν: -η συμφιλίωση και συναποδοχή των ιθαγενικών κοινοτήτων, -η αντιμετώπιση της φτώχειας και των επιπτώσεων της παγκόσμιας υπερθέρμανσης, -η φροντίδα του περιβάλλοντος το οποίο έχει υποβαθμιστεί, -η εκπαίδευση των νέων ανθρώπων και οι προκλήσεις της κοινωνικής αποδέσμευσης, -η εθελοντική ή αναγκαστική μετανάστευση, -η καλλιτεχνική έκφραση και πνευματικότητα και -η αξία των αθλημάτων. Κεντρική ιδέα του Κοινοβουλίου είναι ότι στον σημερινό κόσμο η αλληλοκατανόηση δεν αποτελεί θέμα επιλογής αλλά ζήτημα πρωταρχικής σπουδαιότητας. Στόχος είναι η εφταήμερη Διάσκεψη της Μελβούρνης να αποτελέσει για τους ανθρώπους των θρησκειών, τον λόγο για να πουν ότι η παγκόσμια ειρήνη είναι εφικτή. Η σύγκλισή του Κοινοβουλίου αποκτά ιδιαίτερη σπουδαιότητα εν μέσω μιας σειράς κρίσεων (οικονομική, περιβαλλοντική) τις οποίες αντιμετωπίζουν εκατομμύρια ανθρώπων ανά τον πλανήτη. Τα Κοινοβούλιο έχει ως στόχο να δεσμεύσει τις κοινωνίες ανα τον πλανήτη, ώστε να επιτευχθεί: 1. η κινητοποίηση των πιστών για μια θετική ανταπόκριση στις απαιτήσεις των δυσκολιών αυτών, 2. η αλληλογνωριμία –μέσω της επαφής- διαφορετικών θρησκειών και ιδεών, 3. η συνειδητοποίηση των θρησκευτικών και πνευματικών ηγετών για τον ρόλο που καλούνται να παίξουν στη νέα εποχή καθώς και 4. η προώθηση στρατηγικών που θα μειώσουν τις φυλετικές, ρατσιστικές και θρησκευτικές διαμάχες ανά τον κόσμο Η επιλογή της Μελβούρνης δεν είναι τυχαία. Όπως στο παρελθόν (Σικάγο, Κέιπ Τάουν, Βαρκελώνη) επιλέχτηκε μια πολυπολιτισμική πόλη-μητρόπολη να φιλοξενήσει τη σύγκλιση του Κοινοβουλίου, ενώ η Αυστραλία λόγω της ύπαρξης των Αβοριγίνων πληθυσμών αποτελεί ένα από τα σημεία του πλανήτη στα οποία οι αρχές και οι ιδέες του Κοινοβουλίου των Θρησκειών έχουν τη δυνατότητα να βρουν πλατιά και πρακτική εφαρμογή. Ένα από πολλά θέματα – παρουσιάσεις της Διάσκεψης θα είναι η «Ορθοδοξία στην Αυστραλία. Εκτός της Διάσκεψης το Κοινοβούλιο εργάζεται ενεργά για τους στόχους τους οποίους θέτει με την εφαρμογή προγραμμάτων όπως το Partner Cities Network. Μέλος του Δικτύου μπορεί να γίνει οποιαδήποτε πόλη με πληθυσμό άνω των 150.000 στην οποία εκπροσωπούνται πάνω από 6 διαφορετικές θρησκείες-ιδεολογίες με περισσότερα από 15 άτομα, τα οποία είναι αναγνωρισμένα από τις τοπικές αρχές και είναι σε θέση να οργανώσουν ή θέλουν να οργανώσουν δράσεις για την αλληλοκατανόηση, τη φιλία και την ειρήνη. (Πηγή: Parliament of World’s Religions)

Υπερβολική ταχύτητα

Στη Λετονία, μια δημιουργική, τολμηρή αλλά και αρκετά αμφιλεγόμενη διαφημιστική εκστρατεία κατάφερε, σε αρκετά μεγάλο βαθμό, να πετύχει αυτό που όλοι συμφωνούν ότι πρέπει να γίνει, αλλά και όλοι ξέρουν πόσο δύσκολο είναι: Να αλλάξουμε νοοτροπία. Ή, πιο ωμά ακόμα: Νά αλλάξουμε μυαλά!

Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ εταιρεία Mooz!, έπεισε με την δική της τολμηρή προσέγγιση στο θέμα των τροχαίων, την κυβέρνηση, να της αναθέσει τη συγκεκριμένη καμπάνια. Βασικός «στόχος», ήταν οι οδηγοί, κυρίως άνδρες, ηλικίας 20-35 ετών, που ανήκουν, σύμφωνα με έρευνες, στην ομάδα «άμεσου κινδύνου», με τις υπερβολικές ταχύτητες που αναπτύσσουν, την επιθετική συμπεριφορά που αναπτύσσουν στο οδήγημα, και την αλαζονεία που έχουν για τις ικανότητές τους, αφού τα περισσότερα θανατηφόρα τροχαία προκαλούνται με ευθύνη ανθρώπων που πίστευαν ότι είναι οι καλύτεροι οδηγοί στον κόσμο, εννοώντας με αυτό, ότι ήταν ... περίπου Σουμάχερ.

Η ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ που βγήκε τελικά, και που προκάλεσε αρκετές συζητήσεις, δεν ήταν από αυτές τις «διδασκαλικού τύπου», όπου πάντα κάποιος σου κουνάει επιδεικτικά το δάχτυλο και σου λέει «μή τρέχεις». Η Mooz!, εκτός από την υπερβολική ταχύτητα, επικέντρωσε την προσοχή της και σε ένα άλλο θέμα: την σοβαρή έλλειψη οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Και τι έκανε, λοιπόν; Αντί κάποιου ενημερωτικού εντύπου, δημιουργήθηκε ένα Πιστοποιητικό Δωρεάς Οργάνων το οποίο λάμβαναν οι οδηγοί κατευθείαν από την αστυνομία.

ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, όσοι υπερέβαιναν το όριο ταχύτητας (και κανονικά θα έπρεπε να λάβουν κλήση), αναγκάζονταν από την αστυνομία να υπογράψουν το πιστοποιητικό με το οποίο δήλωναν διατεθειμένοι να γίνουν δωρητές οργάνων! Το αποτέλεσμα ήταν ο αριθμός των θυμάτων από τροχαία, μέσα σε έναν χρόνο, να μειωθεί κατά 29%, και ταυτόχρονα να σημειωθεί και σημαντική αύξηση, κατά 39% στην, έστω και δι’ αυτού του τρόπου, δωρεά οργάνων. Μπορεί, λοιπόν, οι οδηγοί να μην θυμόνταν ένα οποιοδήποτε διαφημιστικό, όμως δεν θα μπορούσαν να ξεχάσουν ποτέ την ημέρα που, άθελά τους, έγιναν δωρητές οργάνων...


Το Συμβόλαιο

Η ΗΜΕΡΑ εκείνη, είναι όταν, έπειτα από κάποια σοβαρή παράβασή τους, υποχρεούνται να υπογράψουν το παρακάτω Πιστοποιητικό Δωρητή Οργάνων:


«Υπάρχουν άνθρωποι που θα έδιναν τα πάντα για να βρίσκονται στη θέση μου, και εάν βρίσκονταν, δεν θα έπαιζαν ποτέ με τη ζωή τους.

Εγώ ο/η , ____ _________________, εφόσον έχω την τάση να υπερβαίνω το όριο ταχύτητας στο δρόμο και/ή να οδηγώ επιθετικά, με το παρόν δηλώνω ότι η ζωή μου δεν είναι πρώτης προτεραιότητας για μένα και ευχαρίστως θα την αποχωριζόμουν. Έχοντας σώας τας φρένας, κατανοώ ότι αργά ή γρήγορα θα εμπλακώ σε ατύχημα και αφού αυτό συμβεί, αφήνω την καρδιά μου, τα νεφρά μου και όποια άλλα όργανα του σώματός μου δεν καταστραφούν από το ατύχημα, σε εκείνους που τα χρειάζονται πραγματικά.

Επίσης, ζητώ εκ των προτέρων να με συγχωρέσουν οι άνθρωποι και τα αγαπημένα πρόσωπα εκείνων για τους οποίους θα είμαι εγώ υπεύθυνος για το θάνατο ή την αναπηρία τους, εξαιτίας ατυχήματος

__, _______, 200_

Υπογραφή΄

____ _________"

Χαρούκι Μουρακάμι - Ένας Ιάπωνας διανοούμενος

Το Βραβείο Ιερουσαλήμ για την ελευθερία του ατόμου στην κοινωνία είναι ένα διετήσιο λογοτεχνικό βραβείο που απονέμεται σε συγγραφείς οι οποίοι στο έργο τους ασχολούνται με θέματα όπως η ανθρώπινη ελευθερία, η κοινωνία, η πολιτική και η κυβέρνηση. Εχει απονεμηθεί σε σημαντικούς συγγραφείς όπως ο Ράσελ, ο Μπόρχες, ο Ιονέσκο, ο Οκτάβιο Παζ, ο Σάμπατο , ο Κούντερα, ο Γκράχαμ Γκρήν, ο Κούτσι, ο Σεμπρούν και άλλους.
Φέτος απονεμήθηκε στον Χαρούκι Μουρακάμι, τον πιό σημαντικό σύγχρονο Ιάπωνα συγγραφέα. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί την ομιλία αποδοχής του βραβείου μπροστά στο ισραηλινό κοινό.
...Ήλθα σήμερα στην Ιερουσαλήμ ως συγγραφέας, δηλαδή ως επαγγελματίας αφηγητής ψεμάτων. Σήμερα, όμως, δεν προτίθεμαι να πω ψέματα. Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο ειλικρινής μπορώ. Υπάρχουν κάποιες ημέρες τον χρόνο που λέω την αλήθεια, και σήμερα είναι μία απ΄ αυτές. Επιτρέψτε μου λοιπόν να καταθέσω ένα πολύ προσωπικό μήνυμα. Κάτι που έχω πάντα στο μυαλό μου όταν γράφω μυθιστορήματα. Δεν έχω φτάσει να το γράψω σ΄ ένα κομμάτι χαρτί και να το κολλήσω στον τοίχο: θα έλεγα ότι είναι χαραγμένο στον τοίχο του μυαλού μου. Και είναι το εξής:
«Ανάμεσα σ΄ έναν ψηλό, συμπαγή τοίχο και σ΄ ένα αυγό που σπάει πάνω του, θα είμαι πάντα από την πλευρά του αυγού».
Ανεξάρτητα από το πόσο δίκιο έχει ο τοίχος και πόσο άδικο το αυγό, εγώ θα είμαι με το αυγό. Κάποιος άλλος θα πρέπει να αποφασίσει ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο: ίσως ο χρόνος ή η Ιστορία. Αν υπήρχε ένας συγγραφέας που, για οποιονδήποτε λόγο, έγραφε βιβλία που είναι από την πλευρά του τοίχου, τι αξία θα είχαν αυτά τα βιβλία;
Ποιο είναι το νόημα αυτής της μεταφοράς; Μερικές φορές είναι απλό και καθαρό. Οι άνθρωποι που βάζουν βόμβες και τα τανκς και οι ρουκέτες και οι οβίδες λευκού φωσφόρου είναι αυτός ο ψηλός, συμπαγής τοίχος. Τα αυγά είναι οι άοπλοι πολίτες που συντρίβονται και καίγονται και πυροβολούνται από τα παραπάνω. Υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο νόημα. Καθένας από μας, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, είναι ένα αυγό. Καθένας από μας είναι μια μοναδική, αναντικατάστατη ψυχή, κλεισμένη σε ένα εύθραυστο καβούκι. Και καθένας από μας, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν ψηλό, συμπαγή τοίχο. Ο τοίχος έχει ένα όνομα: είναι «το Σύστημα». Υποτίθεται ότι το Σύστημα μας προστατεύει, αλλά μερικές φορές αποκτά μια δική του ζωή, και τότε αρχίζει να μας σκοτώνει και να μας βάζει να σκοτώνουμε άλλους- ψυχρά, αποτελεσματικά, συστηματικά.
Ένα πράγμα θέλω να σας πω σήμερα. Είμαστε όλοι ανθρώπινα όντα, άτομα όλων των εθνικοτήτων και των φυλών και των θρησκειών, εύθραυστα αυγά απέναντι σ΄ έναν συμπαγή τοίχο που λέγεται το Σύστημα. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, δεν έχουμε καμιά ελπίδα να νικήσουμε. Ο τοίχος είναι πολύ ψηλός, πολύ δυνατός- και πολύ κρύος. Αν έχουμε οποιαδήποτε ελπίδα, προέρχεται από την πίστη μας στη μοναδικότητα της δικής μας ψυχής και των ψυχών των άλλων, και από τη ζεστασιά που αισθανόμαστε όταν ενώνουμε τις ψυχές μας.
Δεν πρέπει να αφήσουμε το Σύστημα να μας εκμεταλλευτεί. Δεν πρέπει να το αφήσουμε να αποκτήσει τη δική του ζωή. Δεν μας έφτιαξε το Σύστημα: εμείς το φτιάξαμε. Αυτό είχα να σας πω...''

Χαρούκι Μουρακάμι

ΥΓ. Στην Ελλάδα βιβλία του Χαρούκι Μουρακάμι που κυκλοφορούν είναι Το Κυνήγι του Αγριοπρόβατου (Εκδόσεις Καστανιώτη) , Νορβηγικό Δάσος (Εκδόσεις Ωκεανίδα) , Το Κουρδιστό Πουλί (Εκδόσεις Ωκεανίδα), Σπούτνικ Αγαπημένη (Εκδόσεις Ωκεανίδα)
Πηγή: http://universalreporters.blogspot.com/2009/03/blog-post_20.html

Το δωρεάν είναι καλύτερο

Τα καταστήματα στο τρίγωνο γύρω από το Ground Ζero, στη Νέα Υόρκη, κάνουν μεγάλες εκπτώσεις. Αλλά ο κόσμος δεν έχει λεφτά να ψωνίσει και τα περισσότερα είναι άδεια. Εκτός από ένα.

Η ιδέα ανήκει σε δύο καλλιτέχνιδες, την Αθίνα Ρόμπλες και την Άννα Στάιν. Άρχισαν να επεξεργάζονται το σχέδιό τους πριν από 18 μήνες. Κι όταν έλαβαν μια δωρεά ύψους 9.000 δολαρίων από μια τοπική πολιτιστική ένωση και το Ταμείο της 11ης Σεπτεμβρίου, ήταν έτοιμες να ανοίξουν το Δωρεάν Κατάστημα (Free Store). «Όταν αρχίσαμε, φοβόμασταν ότι θα μας τελείωναν πολύ γρήγορα τα είδη που προσφέραμε», λέει η Ρόμπλες στον ανταποκριτή της Γκάρντιαν. «Δύο ημέρες μετά, όμως, πάψαμε να ανησυχούμε: ο κόσμος έφερνε τσάντες γεμάτες με πράγματα που μας άφηνε σε αντάλλαγμα γι΄ αυτά που έπαιρνε».

Στον κόσμο της μεταμοντέρνας διαφήμισης, η λέξη «δωρεάν» είναι συνήθως παραπλανητική. Αλλά το κατάστημα που άνοιξε την περασμένη Παρασκευή στη Νassau Street τιμά πλήρως την επιγραφή του. Μπαίνεις μέσα, διαλέγεις ένα προϊόν που πιστεύεις ότι σου χρειάζεται και το παίρνεις μαζί σου χωρίς να πληρώσεις δεκάρα. Κάθε συναλλαγή καταγράφεται και ο πελάτης παίρνει κανονική απόδειξη. «Υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή στην ιστορία αυτής της χώρας που οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να βοηθούν ο ένας τον άλλον», τονίζει η Ρόμπλες.

Ο Κέβιν πήρε ένα βιβλίο που τιτλοφορείται Μεγάλα σεξουαλικά ταξίδια. Γιατί ένιωσε ότι χρειάζεται ένα τέτοιο βιβλίο; «Και γιατί όχι; Πάντα μπορείς να μάθεις κάτι». Ο Ρίτσαρντ, ένας ταξιδιωτικός πράκτορας που δουλεύει στη Γουόλ Στριτ, διάλεξε μια μεγάλη κορνιζαρισμένη φωτογραφία της Όντρεϊ Χέμπορν από το «Πρόγευμα στο Τίφανι΄ς». «Πληρώσαμε τις αυτοκινητοβιομηχανίες, πληρώσαμε τις τράπεζες, καιρός να κερδίσουμε κι εμείς κάτι», δηλώνει. Η Λάιζα Χάγκερμαν και η δεκάχρονη κόρη της, η Κίρα, έκριναν σκόπιμο να δωρίσουν στο κατάστημα ορισμένα βιβλία που δεν είχαν ανοίξει και μια σειρά από μέικ-απ που δεν ήταν του γούστου τους. «Δεν μας φαινόταν σωστό μόνο να πάρουμε», είπε η Λάιζα. «Free is cool», είπε η Κίρα.

Η προηγούμενη φορά που είχε γίνει κάτι παρόμοιο ήταν το 1967. Οι Diggers (Σκαπανείς), μια ομάδα χίπηδων που είχαν πάρει το όνομά τους από κάποιους Άγγλους ουτοπιστές του 17ου αιώνα, άνοιξαν στο Σαν Φρανσίσκο και τη Νέα Υόρκη μια σειρά από καταστήματα όπου οι βετεράνοι που επέστρεφαν από το Βιετνάμ μπορούσαν να ανταλλάξουν τις στολές τους με άλλα ρούχα και να φάνε δωρεάν σούπα. Η ιδέα είχε τόσο μεγάλη επιτυχία, ώστε οι Diggers ίδρυσαν στη συνέχεια δωρεάν νοσοκομεία για όσους δεν είχαν ασφάλιση και οργάνωσαν δωρεάν συναυλίες με συγκροτήματα όπως οι Grateful Dead. Οι δύο καλλιτέχνιδες δεν έχουν τόσο μεγάλες φιλοδοξίες. Το κοινωνικό τους πείραμα έχει περισσότερο καλλιτεχνικό παρά πολιτικό χαρακτήρα. Το κατάστημα την Κυριακή θα κλείσει, αλλά το μήνυμα που έστειλε κατά της απληστίας θα συνεχίσει να αιωρείται στην πόλη.

Προέλευση: http://diastaseis.blogspot.com/

Ευαισθησίες

Παιδικές ευαισθησίες

Πάντα κάποιος μπορεί να χρειαστεί την βοήθειά μας

Σ' αυτήν την πυρκαιά στην Αυστραλία που χάθηκαν τόσες ζωές



Κάποιοι δεν ξέχασαν οτι είναι άνθρωποι